เมื่อเดือนสองเดือนที่แล้ว

เข้าไปในเวบ penpal อะไรสักอย่างที่ไอ้เจียร์มันชวนให้ไปเล่น

ทิ้งอีเมลล์กะรายละเอียดแนะนำตัวสั้นๆ ไว้

ง่ายๆ หาเพื่อนนั่นเอง 5555

อิเจมส์ก้อเอาเลย หลังจากนั้น ก้อมีแต่...คนตุรกี แอดกรูมา -*-

แต่พวกนั้นอิเจมส์ม่ายค่อยสนใจเท่าไหร่ โฮะๆๆ

แล้วแบบ เอ่อ วันนี้มันเกินความคาดหมายเจรงๆ ว่ะ

มีคนเกาหลีแอดมา

เป็นผู้หญิงอายุน้อยกว่าเราปีเดว แต่เค้าก้อเรียกเราออนนี

แถมยังจัยดี พอรู้ว่าเราชอบเอพิคไฮ ก็ถามว่าอยากได้อัลบั้มไหน

จะซื้อส่งมาให้ แถมยังถามอีกว่าอยากกินอะไรไหม

ขนม เครื่องดื่ม อาหารเกาหลี รามยอนอะไรพวกนี้ เค้าจะเลือกซื้อส่งมาให้

อิเจมส์คำนวณดูแล้ว มันหลายบาทอยู่รวมค่าส่งแล้วไม่ใช่น้อยๆ

ทำไมต้องลำบากอะไรขนาดนี้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมง

นอนคิดแปดตลบก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าสาวเกาหลีผู้นี้ทำเพื่อ..?

ดูแล้ว มีแต่เสียกับเสีย ไม่เห็นจะได้อะไรจากคนไทยเราสักอย่าง

อืม .. จะว่าไปใช่ว่าจะไม่ได้เลย

อย่างน้อยเค้าได้จัยเราไปแล้ว ไม่ใช่แค่กับคนเกาหลีคนนี้เท่านั้น

แต่คนเกาหลีทุกคนได้จัยเราไปแล้ว

เพราะเคยอ่านหนังสือเล่มนึง คนเขียนไปเที่ยวเกาหลี

แล้วบังเอิญไปเจอเพื่อนที่เคยแชทด้วยกัน

สาวเจ้าก้อขอโทษขอโพยใหญ่ที่ติดงานไม่สามารถพาเที่ยวได้

เพราะว่าไม่รู้มาก่อนว่าจะมา ทำให้ลางานไม่ทัน

ใจดีซะขนาดนั้นน่ะ พระเจ้า ~!!!

แถมไม่ขอโทษเปล่า วันรุ่งขึ้นเอาซองจดหมายมาให้ 1 ซอง

พอเปิดดูมีเงินอยู่ในนั้นเป็นหมื่นๆ วอน

สาวเจ้าบอก ให้เปล่าๆ ไม่ต้องคืน อยากให้ เพราะไม่สามารถพาเที่ยวได้

เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆที่หยิบยื่น แต่กรูรู้สึกว่ามันมากมายเหลือเกิน

ยิ่งตอนนี้ เจอเข้ากับตัวเองแล้ว ยิ่งรู้สึกว่าคนเกาหลีจัยกว้างกว่าที่คิดเอาไว้มากนัก

ถ้าไม่นับพวก ตม. ล่ะก็ ฮือๆ เกาหลี ฉันจะรักเธอไปจนตายยยย

เรื่องที่สนามบินมันก้อแค่จุดเล็กๆ

จากเหตุการณ์ที่เจอมากับตัวทำให้รู้สึกว่าคนเกาหลีน่าคบมากๆ

ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้จักอาจจะดูหยิ่งๆ แต่ถ้าได้รู้จักแล้ว มันก็จะเป็นอย่างที่เห็น

มีความสุขและประทับใจมาก ขอบคุณ จีฮี (ชื่อของเธอผู้มีจิตใจแสนงามคนนั้น)

ขอบคุณจริงๆ ดีใจที่ได้รู้จักคนดีดีเพิ่มขึ้น

ยิ่งเป็นคนจากประเทศที่เราหลงใหลด้วยแล้วนี่ยิ่งปลื้ม

รักเกาหลี รักเกาหลีเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย